In de vorige blog schreef ik over de bench en waarom ik denk dat veel mensen zich op de verkeerde vraag richten. Niet de vraag hoe je een puppy rustig krijgt, maar de vraag waarom een puppy moeite heeft om tot rust te komen. Dat bracht me bij een onderwerp dat hier direct mee samenhangt.
Want hoe weet je eigenlijk dat het emmertje van je puppy vol begint te raken?
Wanneer ik die vraag stel, denken de meeste mensen aan een puppy die moe wordt en ergens gaat liggen slapen. Dat klinkt logisch. Wij mensen reageren vaak op die manier wanneer we moe zijn. Maar bij puppy’s zie ik regelmatig precies het tegenovergestelde gebeuren.
Een puppy waarvan het emmertje vol begint te raken, wordt vaak niet rustiger. Sterker nog, veel puppy’s worden juist drukker. Ze beginnen meer te happen in handen of kleding, krijgen moeite met luisteren, rennen achter mensen aan, lijken overal op te reageren of kunnen maar moeilijk tot rust komen. Juist daardoor worden deze signalen vaak verkeerd geïnterpreteerd.
Veel eigenaren denken op zo’n moment dat hun puppy nog energie over heeft. Dat hij meer beweging nodig heeft, langer moet wandelen of nog wat extra uitdaging kan gebruiken. En eerlijk gezegd is dat ook niet zo vreemd. Het gedrag ziet er immers energiek uit.
Wanneer een puppy eigenlijk te veel heeft meegemaakt
Toch zie ik in de praktijk vaak iets anders. Ik zie puppy’s die niet druk zijn omdat ze te weinig hebben gedaan, maar juist omdat ze te veel hebben meegemaakt. Hun zenuwstelsel heeft onvoldoende tijd gekregen om alle indrukken te verwerken en langzaam begint het systeem over te lopen.
Dat maakt het herkennen van vermoeidheid bij puppy’s soms best ingewikkeld. Want vermoeidheid ziet er lang niet altijd uit als een puppy die ligt te slapen. Soms ziet vermoeidheid eruit als een puppy die geen seconde stil kan zitten.
Sterker nog, ik zie regelmatig puppy’s die als “heel druk” worden omschreven binnen enkele dagen veranderen wanneer er minder activiteiten plaatsvinden en meer ruimte ontstaat voor herstel. Niet omdat er ineens iets magisch gebeurt, maar omdat het zenuwstelsel eindelijk de kans krijgt om bij te komen van alle indrukken.
Niet iedere puppy laat hetzelfde zien
Wat het extra lastig maakt, is dat niet iedere puppy hetzelfde reageert. De ene puppy wordt druk en impulsief. De andere puppy wordt onrustig en lijkt overal achteraan te willen. Weer een andere pup wordt aanhankelijk of heeft moeite om alleen te zijn. Daardoor zien veel eigenaren het gedrag wel, maar herkennen ze niet wat er eigenlijk onder zit.
En dat is jammer. Want zodra je leert herkennen wanneer het emmertje van je puppy vol begint te raken, ga je heel anders kijken naar zijn gedrag. Dan zie je niet langer alleen een puppy die druk doet, maar een puppy die iets probeert te vertellen.
Dat betekent overigens niet dat iedere drukke puppy automatisch moe is. Zo simpel is het gelukkig niet. Gedrag is altijd afhankelijk van de situatie en van de individuele hond. Maar ik denk wel dat veel mensen onderschatten hoeveel invloed vermoeidheid en overprikkeling (maar ook onderprikkeling) kunnen hebben op het gedrag van een jonge hond.
Maar hoe socialiseer je dan wél goed?
Misschien herken je na het lezen van dit artikel al een paar dingen bij je eigen puppy. Misschien denk je zelfs: verdorie, ik dacht juist dat mijn pup meer uitdaging nodig had.
En misschien zit je nu wel met een heel andere vraag. Want als een puppy overprikkeld kan raken van te veel indrukken, hoe socialiseer je hem dan eigenlijk op de juiste manier?
Dat is een logische vraag. Sterker nog, het is misschien wel één van de grootste misverstanden binnen de puppy-opvoeding.
Veel mensen denken dat goed socialiseren betekent dat een puppy zoveel mogelijk moet meemaken. Nieuwe mensen ontmoeten, andere honden zien, mee naar het terras, het winkelcentrum, de bouwmarkt en het bos. Hoe meer ervaringen, hoe beter. Tenminste, dat is wat vaak wordt gedacht. Maar wat als goed socialiseren niet draait om hoeveel je puppy meemaakt?
Socialiseren gaat niet over aantallen
Het is veel belangrijker hoe hij die ervaringen verwerkt. Dat is precies waar het vaak misgaat. Want een puppy die voortdurend nieuwe indrukken opdoet, maar onvoldoende tijd krijgt om daarvan te herstellen, leert niet automatisch beter omgaan met de wereld. Soms gebeurt zelfs het tegenovergestelde. Het emmertje raakt voller en voller, totdat we gedrag gaan zien waarvan we ons afvragen waar het ineens vandaan komt.
Juist daarom vind ik het belangrijk dat puppy-eigenaren niet alleen leren hoe ze hun pup kennis laten maken met de wereld, maar ook leren herkennen wanneer het genoeg is geweest. Wanneer heeft je puppy iets geleerd? Wanneer heeft hij iets verwerkt? Wanneer heeft hij rust nodig? Dat zijn vragen die minstens zo belangrijk zijn als de socialisatie zelf.
Misschien kijken we naar de verkeerde maatstaf
Goed socialiseren gaat veel meer over observeren, doseren en herkennen wanneer een puppy voldoende heeft gehad.
Want uiteindelijk draait socialisatie niet om het aantal ervaringen dat een puppy heeft opgedaan. Het draait om de vraag of een puppy zich veilig genoeg voelt om iets van die ervaring te kunnen leren.
En mijns inziens is dat een gedachte waar we wat vaker bij stil mogen staan.
Aktie: